Kościół katolicki obchodzi dziś (16 lipca) wspomnienie Matki Bożej z Góry Karmel. To jedno z najstarszych i najpiękniejszych nabożeństw maryjnych. Zobacz, skąd wywodzi się tradycja noszenia szkaplerza i jakie obietnice Maryja złożyła św. Szymonowi Stockowi.
Więcej artykułów znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: Aci Prensa
Photo credit: Facebook / Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Każdego 16 lipca wierni czciciele obchodzą wspomnienie Matki Bożej z Góry Karmel (znanej również jako Najświętsza Maryja Panna z Góry Karmel) – jedno z najbardziej uniwersalnych i najstarszych nabożeństw maryjnych w Kościele katolickim.
Maryja, pomoc w ostatecznej godzinie i gwarantka życia wiecznego
16 lipca 1251 roku św. Szymon Stock, przełożony Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (karmelitów dawnej obserwancji), trwał na modlitwie, błagając Boga o umocnienie dla swoich braci karmelitów, którzy znosili prześladowania. Nagle ukazała mu się Matka Boża.
Nasiła Ona habit zakonu (brązową tunikę) i zwracając się do świętego, wyciągnęła dłoń, by wręczyć mu szkaplerz karmelitański. Następnie Dziewica obiecała, że uwolni od wiecznego potępienia każdego, kto będzie go nosił i znajdował się w stanie łaski uświęcającej.
Wydarzenia te miały miejsce w Aylesford (Anglia), a po nich nastąpił ogromny impuls do rozwoju tego pięknego nabożeństwa poświęconego „Królowej i Pani z Góry Karmel”. Od tego czasu rozprzestrzeniało się ono po całym świecie w kolejnych stuleciach, przynosząc obfite owoce świętości.
Szkaplerz
Szkaplerz Matki Bożej z Góry Karmel zyskał oficjalne uznanie dzięki interwencji papieża Sykstusa V w 1587 roku, a jego noszenie i rozpowszechnianie było następnie popierane przez innych pontyfików. Jest to najwyższy znak oddania Najświętszej Maryi Pannie z Góry Karmel.
Dzięki symbolicznej sile szkaplerza, który przywołuje wielką obietnicę złożoną przez Matkę Bożą św. Szymonowi, karmelici – zarówno dawnej obserwancji, jak i zreformowani (bosi) oraz ich liczne gałęzie duchowe – wydali dobry i obfity owoc: dziś karmelici (mężczyźni i kobiety, zakonnicy i świeccy, kontemplacyjni i żyjący w świecie) są silnie obecni na pięciu kontynentach jako dziedzice niezwykle długiej listy świętych i męczenników, wiernych czcicieli Matki Bożej z Góry Karmel.
Wreszcie, szkaplerz kryje w sobie piękną symbolikę. Przywołuje na myśl „spotkanie” Starego i Nowego Przymierza, Starego i Nowego Testamentu.
Święta góra
To właśnie na górze Karmel, położonej niedaleko Jerozolimy w Ziemi Świętej (Izrael), prorocy Eliasz i Elizeusz osiedlili się, aby żyć w poświęceniu modlitwie wstawienniczej za Naród Wybrany (por. Iz 35, 2). I to właśnie na tej samej górze w połowie XII wieku św. Bartłomiej zbudował pustelnię, która zgromadziła dziesiątki kapłanów Kościoła łacińskiego, by przenieśli się tam i rozpoczęli życie jako eremici w samotności i milczeniu. Ci czciciele założyli ostatecznie Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (karmelitów) – Ordo Fratrum Beatissimæ Virginis Mariæ de Monte Carmelo.
Nazwa „Karmel” pochodzi od hebrajskiego Karm-El, co oznacza „ogród Boga” lub „winnicę Boga”. Nazwa ta przypomina o pięknie tego miejsca – często nazywanego też „ogrodem Palestyny” – i przywołuje duchowe bogactwo długiej tradycji, która bierze swój początek od Proroków Starego Testamentu.
Karmelici
W 1205 roku św. Albert (Albert Avogadro), patriarcha Jerozolimy, przekazał pustelnikom z Karmelu regułę życia, która została później zatwierdzona przez papieża Honoriusza III w 1226 roku. Zgodnie z tą regułą karmelici mieli żyć „na wzór” proroka Eliasza i Najświętszej Maryi Panny.
Również w XIII wieku papież Innocenty IV przyznał karmelitom przywilej włączenia ich do zakonów żebraczych, obok franciszkanów i dominikanów. Oznaczało to wielką zmianę dla Zakonu, który zresztą wieki później został zreformowany przez św. Teresę od Jezusa i św. Jana od Krzyża (w XVI stuleciu).
Nabożeństwo
Nie sposób wymienić wszystkich miejsc poświęconych Matce Bożej z Góry Karmel ani stworzyć listy wszystkich jej patronatów. Tylko w samej Hiszpanii na przykład, Dziewica z Karmelu jest patronką marynarzy i rybaków, a także Hiszpańskiej Marynarki Wojennej. Miast, które celebrują Jej dzień na Półwyspie Iberyjskim, jest praktycznie niezliczona ilość.
Podobnie sytuacja wygląda w Ameryce. W Argentynie, Boliwii, Kolumbii, Chile, Ekwadorze, Peru, Paragwaju, Urugwaju czy Wenezueli dzień Matki Bożej z Góry Karmel jest autentycznym świętem: odbywają się procesje, uroczyście kończą się nowenny, a wierni uwieczniają swoją wdzięczność poprzez różnorodne tradycje ludowe. Jako dowód tego, w wielu miejscach składa się hołd wszystkim kobietom noszącym imię „Carmen” lub „Carmela”.
Te religijne i kulturowe wyrazy pobożności dowodzą głębokiego wpływu, jaki duchowość karmelitańska wywarła na Lud Boży, i który do dziś zachęca miliony ludzi do miłowania i proszenia o opiekę Matki Bożą.
Matko Boża z Góry Karmel, módl się za nami!
ZOBACZ RÓWNIEŻ:
