Papież Leon XIV przypomina o eschatologicznym powołaniu Kościoła jako Ludu Bożego pielgrzymującego do wieczności. W swoim nauczaniu wzywa do pokory instytucjonalnej, nieustannej reformy struktur oraz solidarności z ubogimi w drodze do Królestwa Bożego.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: Vatican News
Photo credit: Vatican Media
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
W swoim nauczaniu wygłoszonym podczas audiencji generalnej 6 maja 2026 r. Papież Leon XIV podejmuje refleksję nad siódmym rozdziałem Konstytucji Lumen gentium, koncentrując się na eschatologicznym wymiarze Kościoła. Podkreśla, że Wspólnota wierzących jest Ludem Bożym pielgrzymującym przez historię ku ojczyźnie niebieskiej. Ten ostateczny horyzont powinien być fundamentem oceny wszelkich działań chrześcijan, chroniąc ich przed nadmiernym skupieniem wyłącznie na tym, co doczesne i widzialne.
Ojciec Święty wskazuje na Kościół jako „powszechny sakrament zbawienia” oraz zalążek Królestwa Bożego. Jego misja realizuje się w napięciu między „już” (obecnością Chrystusa w sakramentach i miłości) a „jeszcze nie” (oczekiwaniem na pełnię czasów). Jako strażnik nadziei, Kościół ma obowiązek demaskować zło i stawać po stronie wykluczonych – ubogich i ofiar przemocy. Ważnym elementem przemówienia jest wezwanie do pokory: Papież przypomina, że instytucje kościelne mają charakter przemijalny i muszą podlegać nieustannej reformie oraz nawróceniu, by nie przysłaniać Chrystusa.
Kończąc, Leon XIV przywołuje naukę o obcowaniu świętych. Podkreśla duchową łączność między Kościołem pielgrzymującym a tymi, którzy odeszli już do wieczności. Ta komunia, najpełniej wyrażana w liturgii, stanowi dla wierzących wsparcie w drodze i umocnienie w wierze. Papież zachęca do pielęgnowania tej perspektywy, która pozwala widzieć życie ziemskie jako przygotowanie do zjednoczenia z Trójcą Świętą.
